2003 ခုနစ္ (2)


မ်က္၀န္းလဲ့လဲ့ ရယ္သံသဲ့သဲ့ေအာက္
ဒူးေထာက္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ ၂၀၀၃
ဒါသာ ငရဲဆိုရင္
အႀကိမ္ႀကိမ္ပူေလာင္ပစ္မယ္။

အားလုံးေသာ ဘ၀သင္ခန္းစာထဲ
ငါ....အၾကြင္းမဲ့ ယုံၾကည္ခဲ့တာက
“မိမိကံ မိမိျပဳ၏တဲ့။”
အခုေတာ့...
အျပံဳးတစ္ခ်က္က
ဦးေဆာင္သြားလုိက္တာ
ႀကိဳးျပတ္ေနတဲ့ ရုပ္ေသး
ထကပါေလေရာ။

အဘယ္ဘုရားရဲ႕ က်ိန္စာေႀကာင့္
မင္းမာယာေအာက္
ပန္းကေလးေတြ လက္နက္ခ်လုိ႔
နတ္ဘီလူးေတြ မ်က္ရည္က်တာလဲ
ငါစဥ္းစားလုိ႔ မရခဲ့ဘူး
ႏွလုံးသားကေတာ့ ကမာၻဦးကတည္းက
မင္းအတြက္ရူးခဲ့ရတာတဲ့။

စက္၀ုိင္းတစ္ခုကို ကိုယ့္ဥပေဒနဲ႔ကို
ဒါအဆုံးအစရယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ဖူးတယ္
တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းအတြက္ေတာ့
အဲဒီလုိ ဥာဏ္မမွီခ်င္ဘူး
ေ၀းရမ်ာကိုေၾကာက္တယ္...။

WitNyin

4 ခုေတာင္မွ သူတုိ႔ပြားသြားတာ:

ေမာင္မ်ိဳး said...

ညီေလးကဗ်ာက အသဲကြဲေနသလိုလိုနဲ့ ေကာင္ကေလး တကယ္လညး္မဟုတ္ပဲနဲ ့ေနာ္ ပံုေျပာေနတယ္ း) ငါလည္း ဒီလိုေရးတက္ခ်င္တယ္ကြ ေရးတက္ဘူးး စိတ္ညစ္ ။

witnyin said...

ဟီး...ကၽြန္ေတာ္ပုံေျပာတာ အကိုပဲသိတယ္...ရွဴးတိုးတိုး...

poe_ther_phyu said...

ငရဲဆုိရင္ေတာ့အျကိမ္ျကိမ္မပူေလာင္ခ်င္ပါဘူး..
ပူကပူနဲ ့...မိမိကံ မိမိျပ ုဆုိတာ ဒူေျပာလဲ..ကံထမ္းလာတာမျမင္ရဘူးပဲျကားဖူးတယ္..
ဘုေတာေနတာမ်ားေနျပီ ဆက္ေျပာရင္ရုိက္ခံရေတာ့မယ္..ေတာ္မွပဲ.. ဟီးဟီး

eitar said...

ႏွလုံးသားကေတာ့ ကမာၻဦးကတည္းက
မင္းအတြက္ရူးခဲ့ရတာတဲ့။


ယံုဘူး....ယံုဘူး ဟီဟီ

Post a Comment